دلنوشتههای بیقرار

سلامامروز بعد از یک سال و هشت ماه و سه روز یاد نخستین صفحه خودم در فضای مجازی افتادمواقعا دلم براش تنگ شده بودزمانی که این وبلاگ راه اندازی شدهما یه جوون بودیم ولی الان دیگهپا به سن گذاشتیم وکم کم داریم پیر می شیمحالا به قول عموم یه قرن رو پشت سر گذاشتیماومدیم تو یه قرن دیگهنمی دونم کسی هست منو بشناسه یا نهولی یه زمانی اینجاخیلی دوستای گل و خوبی از سراسر کشور داشتیمامیدوارم هر جا هستن خوب و خوش و سلامت و شاد باشناما یه نکته بگمشاید خیلی هاتون قبول کنیدولی خیلی ها همقبول نکنیدولی با اینکه شبکه ها و برنامه های اجتماعی در دنیای مجازی زیاد شدندولی هیچ کدوملذت وبلاگ نویسی رو ندارن والسلامشامگاه دوشنبه 16 فروردین ماه سال 1400 خورشیدی دلنوشتههای بیقرار...

وقتی ما اینجا اومدیمفقط تلفن همراه بودو خبری از موبایل های هوشمند نبودحتی شبکه های اجتماعی هم نبودننه وات نه تل نه ایتانه گپ نه آی گپ نه باهمنه بله نه ویسگوننه سروش نه روبیکانه اینستا هیچی نبودتنها راه ارتباطی ما با دوستای مجازیفقط اینجا بود و ایمیلاونم فقط یاهو و جی میلبا گذشت چند سالخدا بده برکتهمه نوع شبکه مجازی اومدهو مردم مشغول شدنشبکه های اجتماعی خوبهولی مضرات زیادی هم دارهکه امیدوارم از آن غافل نشویم.هر چی هم شبکه مجازی زیاد باشهولی هیچ کدوملذت وبلاگ نویسی رو ندارن والسلامشامگاه شنبه 24 مهرماه سال 1400 خورشیدی دلنوشتههای بیقرار...

روزهای خیلی استاین روزهاخیلی سرد و بی روح می گذردسردتر از همیشهتا یک روز تمام شودانگار سالی می گذرداز خدا می خواهیماول شر مسئولان بی عرضه و خائن رواز سر این مرز و بوم کم کنهبعد هم این کرونای لعنتیبساطش رو جمع کنه و برهکه بساطی شده برایمافیای دارو و برخی از حضرات مسئول والسلامظهر شنبه 8 آبان ماه 1400 هجری خورشیدی دلنوشتههای بیقرار...